Osmanlı’da sanayileşme çabaları 18. yy’ın ikinci yarısında başlar.
Tanzimat’a kadar önce ahilik (fütüvvet), sonra loncalar. Loncalarda din ayrımı yok.
Tanzimat ve meşrutiyet döneminde Osmanlı Avrupa’nın pazarı haline geldi. Bu dönemde sanayiye yönelik çalışmalar başladı. İşçiler oluşmaya başladı. 1865 yılında işçilerin haklarına ilişkin nizamname çıkarıldı. 1869′da maden nizamnamesi. Kızılay ve Darülaceze kuruldu. 1877′de Mecelle.
1871′de Ameleperver Cemiyeti.
1876 1. Meşrutiyetten sonra ilk işçi eylemleri gözlendi.
1908′de İkinci Meşrutiyet.
Çocuk ve kadın işçilerin yoğun kullanımı sözkonusu olmadı.
Cumhuriyet dönemi:
1923 İzmir İktisat Kongresi
1927′de Teşvik-i Sanayi Kanunu
1932′de yabancıların Türkiye’de çalışması kısıtlandı
1933′te grev ve lokavt yasaklarının cezaları ağırlaştırıldı
1921′de kömür madenleriyle ilgili düzenlemeyle ilk kez çalışma yaşamına müdahale
Umumi Hıfzıssıhha Kanunu
1930′da belediye hizmetleri düzenlemesi, 1935′te tatillerin düzenlenmesi
3008 sayılı İş Kanunu 1937-67 arasında bireysel iş ilişkilerini düzenlemede kullanıldı.
1945′te İş ve İşçi Bulma Kurumu
1945-50 arasında sigorta kurumları oluşmaya başladı.
1946′dan itibaren yapılan düzenlemelerle sendikacılık başladı.
1951 ve 56′da ücretli haftalık izin kondu ve geliştirildi.
1961 Anayasası özgürlükçü bir anayasa idi. Sendikalaşma ve benzeri sosyal gelişmeler hız kazandı.
1960′larda sosyal sigorta, 1970′lerde esnafın sigortası başladı.
1967′de yeni iş kanunu, 3 yıl sonra iptal edilince 1971′de hemen hemen aynen tekrar iş kanunu
2003′te dördüncü iş kanunumuz yürürlüğe girdi.
1980′li yıllarda yeni liberal ekonomik politikalar, özelleştirme, işsizliğin artması
1990′lı yıllarda uluslararası sözleşmelere onaylar, kamu görevlilerine sendika hakkı, iş güvencesine yönelik hazırlıklar, işsizlik sigortası…
